Now Reading
Boer Zoekt Vrouw 2017, aflevering 9: Massale leegloop
1

Boer Zoekt Vrouw 2017, aflevering 9: Massale leegloop

by R.M. van Dobbenapril 10, 2017

Terwijl Herman en Fleur in een roze wolk lopen, komt de realiteit bij de andere dames hard binnen. Boer Zoekt Vrouw krijgt te maken met een leegloop van vrouwen die het niet meer zien zitten.

Herman krijgt zijn gelukzalige glimlach met geen tien teleurgestelde Pia’s van zijn gezicht geslagen. Hij bezoekt samen met Fleur, zijn Fleur, de Loire-streek. Ze komen terecht op een typisch Frans dorpsfeestje met ezels, elfjes en wijn. Ze kijken wel, maar zien niets. Ze zijn allebei bedwelmd door het verliefdheidsvirus. Herman: ‘Het is volgens mij helemaal aan.’

Tot zover het Hermanblokje. Kort? Ik vond het anders nog behoorlijk lang duren.

Glimlach

Even verderop, in het gure Canada, staat Riks met Eline boven een vuurtje koffie te drinken. Het gaat opnieuw over de kerk, de opvoeding van de kinderen, en dat je als ouders ‘op één lijn’ moet zitten. Eline: ‘Dat wordt wel een dingetje.’ Riks: ‘Ik kan niet afwijken van dat Jezus voor mij gestorven is.’ En dan spreekt hij de onsterfelijke woorden: ‘Misschien moeten we het hierbij laten.’ Op dat moment klinkt in drie miljoen Nederlandse huishoudens simultaan de zucht: ‘Hèhè!’

Ze lopen naar binnen en vertellen het nieuws aan Marit, die concludeert: ‘Dus je gaat ook?’ Eline krijgt een glimlach van oor tot oor. Ze kán dus wel lachen. Wie had dat gedacht.

Lievelingskleur-niveau

David gaat met Susanne op pad, terwijl Mara thuis een boekje leest. David: ‘Ik heb iemand nodig die heel lief voor me is.’ Susanne houdt de boot af: ‘Ik durf niet zo ver te kijken.’ David: ‘Ik vind jou super-super-superlief. Komt allemaal goed.’ Geeft hij hiermee aan dat hij voor haar gaat kiezen? Of is dit gewoon weer een stunt van Nice Guy David, die alleen maar zegt wat iemand wil horen?

De gesprekken zijn in elk geval weer terug op lievelingskleur-niveau. Als ze op de laatste avond met z’n drieën een sterke lokale drank wegtikken, geven ze cijfers voor ‘het leven’. David komt na lang nadenken uit op een 6,9. Mara zit in de buurt: tussen de 6,5 en 7. Susanne – hoewel je dat niet niet zou zeggen – is het gelukkigst: een 7,5.

David is hoteldebotel verliefd. Op allebei. Hij kijkt erbij alsof hij net van de dokter heeft gehoord dat hij wat vaker naar de sportschool moet. Hashtag: #grafhoofd. Misschien is het een idee om beide dames weg te sturen en na een week te kijken wie van de twee hij het meeste mist?

Puppyogen

Bij Riks is Eline door de achterdeur afgevoerd, maar heel blij is hij niet. Riks kijkt Marit met grote puppyogen aan en zegt: ‘Als je wilt, moet je nog een dagje blijven.’ Dat wil ze wel, maar dan laat Riks haar alle hoeken van de boerderij zien – in verbaal opzicht. Hij moet ‘nog even verliefd’ worden, en denkt niet als hij wakker wordt: hé, leuk dat Marit er is. Yvon Jaspers stuurt ze desondanks op een citytrip, al gaat het niet van harte.

Stout jongetje

In Zambia ruikt Marc zijn kans. Anke ligt op de bank te slapen, dus hij heeft Annekim voor zich alleen. Tijdens het mangovissen vraagt hij of ze het leuk vindt om een paar daagjes met hem op stap te gaan. Ze is een beetje overdonderd, want bij dit soort plechtige momenten wordt Yvon normaliter ingevlogen, maar ze zegt ja.

Anke wordt uit haar remslaap gehaald. Annekim: ‘Mogen we even met je kletsen?’ Met zo’n opmerking weet Anke al hoe laat het is. Marc legt het uit, tenminste, probeert het uit te leggen: ‘Er zijn gevoelens gekomen, enne… Dat had je vast al gemerkt. Nou ja, dus ik en Annekim eh… Dus. Ja.’ Anke had helemaal niets gemerkt en is in staat om die hele mangoboom uit de grond te trekken en in de rivier te gooien, maar ze houdt zich in.

Yvon is snel ter plaatse. Die zit natuurlijk een week lang vlakbij in een luxe resort met een persoonlijke masseur die 24 uur per dag voor haar klaarstaat. Yvon tegen Marc: ‘Je kon het niet meer binnenhouden.’ Marc zit erbij als een stout jongetje dat uit de les is gestuurd.

Wurggreep

Na het voeren van de kalfjes ziet Alberdien in dat het op de boerderij ‘om de handel’ draait. De beesten zijn geen beesten, met persoonlijkheden en gevoelens, maar producten. Een kalfje is voor de boer niets meer dan een wandelende homp vlees waar binnenkort plastic omheen zit. Dat het boerenbedrijf een keiharde wereld is, komt nu pas bij haar binnen. ‘Als dierenliefhebber word ik hier waarschijnlijk een emotioneel wrak,’ zegt ze. Alberdien, die van alle vrouwen het hardst van stapel liep, laat ‘haar man’ achter.

Olke schrikt ervan. Hij had het niet verwacht. Olke: ‘Ik ben ook wel een dierenliefhebber, maar het is ook business.’ Yvon vraagt wie hij had gekozen. ‘Sandra,’ zegt hij, want hij had het al een beetje van Alberdien verwacht. Jezelf binnen een paar seconden tegenspreken; laat dat maar aan Olke over.

Olke rent naar binnen om te redden wat er te redden valt. Hij vraagt aan Sandra of zij bij hem wil komen wonen. Voordat ze kan antwoorden (of ademen) neemt hij haar in een wurggreep zodat ze geen nee kan zeggen.

What's your reaction?
Eens
100%
Oneens
0%
About The Author
R.M. van Dobben
Schrijft wat hij kijkt. Recenseert films, series en Boer Bakt Mol.
1 Comments

Leave a Response