Now Reading
Westworld: pervers kneukpark
0

Westworld: pervers kneukpark

by R.M. van Dobbenoktober 16, 2016

Is Westworld na Game of Thrones het nieuwe wereldwijde fenomeen dat wekelijks bij iedere koffieautomaat wordt geanalyseerd? We zullen zien. Aan de diepgaande thema’s zal het niet liggen.

Om de paar jaar komt er een dramaserie bovendrijven die zo tot de verbeelding spreekt dat het uitgroeit tot een global phenomenon. Van The Sopranos (1999), 24 (2001), LOST (2004) en Breaking Bad (2008) tot Game of Thrones (2011). Televisiezenders zijn altijd op zoek naar de volgende smash hit en HBO’s Westworld komt zeker in aanmerking. Gebaseerd op de gelijknamige film uit 1973, geregisseerd en geschreven door Michael Crichton (Jurassic Park, The Andromeda Strain), gaat de serie over een pretpark. Met cowboys. En robots.

westworld_1_teddy

Alles kan en alles mag

In 1973 ondenkbaar, maar in 2016 al een stuk plausibeler: een park met levensechte robots, die zelf niet doorhebben dat ze levensechte robots zijn. De ‘pret’ in pretpark Westworld komt van het feit dat de bezoekers alles met deze robots mogen doen. Het wilde westen is nagebouwd – zeg maar een luxueuze versie van Bobbejaanland – en wordt bevolkt door ongeveer duizend bezoekers (de ‘newcomers’) en de ‘hosts’. De bezoekers betalen een fortuin om in het park al hun lusten op de ‘hosts’ te botvieren. Van schietgevechten tot verkrachtingen; alles kan en alles mag.

Kneukpark

Wat dat betreft is het geen pret- maar kneukpark – met een pervers randje. Want hoe levensecht de robots ook zijn, het blijven kunstmatige lijven met kunstmatige intelligentie. Geprogrammeerd om niet alleen gevoel te tonen, maar ook gevoel te voelen. En dan is de vraag: wanneer is het nog gelegitimeerd om een robot te “doden” of verkrachten, en wanneer niet meer? De robots in Westworld worden om de zoveel tijd (bijna dagelijks, al wordt dat nergens precies vermeld) gereset. Hun herinneringen worden gewist, apparatuur gerepareerd, dus er niets aan de hand. Of wel? Zie hier het onderliggende thema en ethische dilemma van de serie.

Empathie voor de robots

Westworld maakt het nog interessanter door het verhaal voor een groot deel vanuit het perspectief van de ‘hosts’ te vertellen. Je krijgt sympathie en voelt empathie voor de robots, mede doordat ze vol in het leven staan. Dit in tegenstelling tot de mensen achter de schermen. Deze programmeurs, schrijvers, bewakers en managers komen vooral kil en analytisch over. Dat ze hun werk in strakke, futuristische ruimtes met neonlicht doen, helpt niet bepaald mee. Aan het hoofd staat Dr. Robert Ford (Anthony Hopkins), de John Hammond van het park. Onder hem werken Bernie (Jeffrey Wright), Theresa (Sidse Babett Knudsen, Borgen), Elsie (Shannon Woodward), Lee (Simon Quarterman) en Ashley (Luke Hemsworth).

westworld_1_dolores

Eén van de oudste ‘hosts’ is Dolores (Evan Rachel Wood), en die krijgt tot dusver het meest te verduren. Onder andere door de sadistische bezoeker met zwarte cowboyhoed, gespeeld door Ed Harris. Andere prominente ‘hosts’ zijn bordeelhoudster Maeve (Thandie Newton), prostituee Clementine (Angela Sarafyan), pretty boy Teddy (James Marsden) en de vader van Dolores, Peter (Louis Herthum).

The pirates don’t eat the tourists

Hoe goed de robots ook worden geprogrammeerd. Hoe waterdicht de beveiliging ook is. Hoeveel checks en dubbelchecks er ook worden gedaan. Op een gegeven moment komt er een draadje los te zitten en valt alles als een kaartenhuis in elkaar. Zoals chaos theory-professor Ian Malcolm in Jurassic Park al zei: ‘If Pirates of the Caribbean breaks down, the pirates don’t eat the tourists’. Het ziet ernaar uit, net als bij Crichtons dinopark, dat de robots in Westworld uiteindelijk de macht zullen grijpen. Ik sta aan de kant van de robots.

What's your reaction?
Eens
0%
Oneens
0%
About The Author
R.M. van Dobben
Schrijft wat hij kijkt. Recenseert films, series en Boer Bakt Mol.

Leave a Response