Now Reading
Vlucht HS13, aflevering 1: De spanning is ver te zoeken
2

Vlucht HS13, aflevering 1: De spanning is ver te zoeken

by R.M. van Dobbenseptember 7, 2016

De nieuwe Nederlandse dramaserie Vlucht HS13 is een kruising tussen Penoza en Homeland. Jammer genoeg sleept het verhaal zich voort, zonder een moment spannend te worden.

De serie wordt geregisseerd door Hanro Smitsman (De Fractie, Moordvrouw) en is geschreven door thrillerschrijver Marion Pauw, schrijver/actrice Elle van Rijn en Lineke van den Boezem (Noord Zuid). In de dubbele eerste aflevering ‘Crash/Waar is Simon?’, wordt Simon Kraamer (Daniël Boissevain) naar Schiphol gebracht door zijn vrouw Liv (Katja Schuurman). Hij is vier dagen naar een artsencongres in Barcelona. Zegt ‘ie.

vluchtHS13_1_simon

De crash

Als zijn vliegtuig in het zuiden van Frankrijk neerstort en niemand het ongeluk heeft overleefd, wordt de Kraamer-familie in diepe rouw gedompeld. Liv, Haje (Jeroen Spitzenberger), Erik (Reinout Bussemaker) en Simons 7-jarige zoontje Mart (Tygo Jansen) verwerken het allemaal op hun eigen manier. Er wordt ruim de tijd genomen om hun verdriet en machteloosheid in beeld te brengen, terwijl het voor de kijker allang duidelijk is dat Simon nooit aan boord is gegaan. Ook de mensen die de previews van de serie hebben gemist (waarin Boissevain uit een auto wordt gehaald en de woestijn wordt ingestuurd), weten wel beter; Simon voert iets in zijn schild.

De personages

De personages zijn redelijk goed uitgewerkt. Erik is de brave borst van de familie, rechercheur en één telefoontje verwijderd van een dikke promotie. Haje heeft meer dan een oogje (zeg maar twee grijpgrage oogjes) op Liv, terwijl hij een relatie heeft met de labiele Alex (Annelies Appelhof). En dan is er nog Kevin (Ali Ben Horsting), net uit de gevangenis en schijnbaar de enige die van Simons complot/dubbelleven op de hoogte is. Het enige personage dat minder goed uit de verf komt, is de hoofdpersoon, Liv. Dat ligt niet zozeer aan Schuurman, als wel aan het script. Al haar acties – zowel in het nu als in flashbacks – zijn behoorlijk cliché. Dat kan natuurlijk – zulke mensen bestaan – maar waarom zou je zo iemand de hoofdrol geven?

vluchtHS13_1_schiphol

De vrijage

Na de uitgesmeerde melodramatische eerste helft, pikken we eindelijk Simons verhaallijn weer op. Het wordt duidelijk dat hij vlak voor de geboorte van Mart, een indiscrete vrijage heeft gehad met een Iraanse vrouw (Sachli Gholamalizad). Zij wordt met haar zoontje op Schiphol door Simon opgehaald en ondergebracht op een veilige plek – in een hutje, ergens in de bossen. Handlangers van haar man – het prototype ‘boef’ – proberen haar ondertussen op te sporen.

Zie daar het concept van de serie: man wordt achterna gezeten door een stelletje Iraanse bad guys en probeert de twee moeders van zijn kinderen, en zijn kinderen zelf uiteraard, te beschermen. Een redelijk rechttoe-rechtaan-verhaal, dus. Althans, zoals het er na de eerste aflevering naar uitziet.

Engels

Overigens spreekt de Iraanse vrouw geen Nederlands, maar Engels. En goed ook. Het is Simon die zo slecht Engels spreekt dat ik de schrijvers ervan verdenk dit expres te hebben gedaan. Ik vraag me af waarom, want het is niet om aan te horen.

Lucht in de dialogen

Met de dialogen is het in Nederlands drama vaak behelpen. Dat valt in Vlucht HS13 gelukkig mee. Af en toe komen er zinnen voorbij die in boekvorm misschien heel normaal zijn, maar op beeld niet werken. Ook is het zo, dat er veel te veel lucht zit in de dialogen. Daarmee doel ik op de stiltes tussen de zinnen die worden uitgesproken. Alsof iedereen elkaar keurig laat uitpraten, en dan nog een seconde of twee wacht, voor de zekerheid, voordat ze iets terugzeggen. De tekst zelf kan er net mee door, maar de timing is vreselijk houterig.

vluchtHS13_1_liv

Camerashots en montage

Ook zit er veel lucht in de camerashots en montage. Om met het eerste te beginnen: er is weinig variatie qua beeld. Bijna alles is lekker makkelijk op ooghoogte gedraaid. Veel totalen, veel half-totalen. Van close-ups, vogel- en kikvorsperspectief heeft de regisseur klaarblijkelijk nog nooit gehoord. Daarnaast wordt de kijker doodgegooid met zogenaamde establishing shots. Dit zijn beelden aan het begin van een scène om te laten zien dat het zich in dit huis, in deze auto of in deze stad afspeelt. Vaak volledig overbodig en het haalt de vaart eruit.

En zo zijn we in de montagekamer aanbeland, waar toch minimaal een kwart weggegooid had moeten worden. Al die zinloze shots van voorbijrijdende auto’s, iemand die zijn jas uittrekt, het eten opschept, etcetera. Een beetje editor had de schaar er flink ingezet. Nu sleept de serie zich voort als een chihuahua met drie Noorse truien aan.

What's your reaction?
Eens
100%
Oneens
0%
About The Author
R.M. van Dobben
Schrijft wat hij kijkt. Recenseert films, series en Boer Bakt Mol.
2 Comments

Leave a Response