Now Reading
Marseille begint sterk, maar zakt dan door het ijs
0

Marseille begint sterk, maar zakt dan door het ijs

by R.M. van Dobbenjuni 7, 2016

Onlineboer Netflix brengt alles in stelling om ook haar eerste Franstalige serie tot een succes te maken, maar het resultaat is een 8-delige weeïge en rommelige soap.

Gérard Depardieu mag dan vaker in het nieuws komen als vliegtuig-wildplasser en nieuwbakken Rus, hij blijft de bekendste acteur van Frankrijk. Dankzij rollen in Cyrano de Bergerac, Green Card en natuurlijk als Obélix in de Astérix & Obélix-films, heeft hij fans tot in alle uithoeken van de wereld. De uitgelezen persoon dus om de hoofdrol te spelen in de eerste Franse Netflix-serie met internationale allure: Marseille. 

Dit is een spoilervrij artikel, waarin ik de grote lijnen van de serie bespreek en cruciale details heb weggelaten.

Het Rotterdam van Frankrijk

Depardieu speelt Robert Taro, burgemeester van Marseille, zeg maar het Rotterdam van Frankrijk. Een coke-snuivende politicus, met een bodemloos arsenaal aan seksistische opmerkingen. Dat moet de malfaiteur (bad guy) zijn, de Frank Underwood van de Méditerranée. Marseille is een Netflix-serie over een politicus, dus je ontkomt niet aan vergelijkingen met House of Cards. Toch hebben beide series weinig met elkaar gemeen. Taro blijkt een goedzak te zijn. Hij drukt zich soms wat onbeholpen uit, snuift wel eens een lijntje, maar zijn hart zit in dat imposante lichaam op de juiste plaats. Hij heeft het beste voor met de stad, waar hij al 20 jaar leiding aan geeft. Meer dan met zijn eigen vrouw, is hij met Marseille getrouwd.

marseille_depardieu

De locoburgemeester

Na 20 jaar wordt het tijd een stap terug te doen. Zijn protégé, locoburgemeester Lucas Barres – gespeeld door Benoît Magimel – is zijn gedoodverfde opvolger. Bij de aankomende verkiezingen zal hij zich kandidaat stellen, en zijn mentor Taro zal er alles voor doen om de man die hij als zijn zoon beschouwt te laten winnen. Tot zover niets aan de hand, zou je zeggen. Maar dan moet er gestemd worden over een prestigieus project in de haven.

Casino

Voordat hij afzwaait wil Taro er graag nog een nieuw bestemmingsplan doordrukken. Een uitgaansgebied aan het water met hotels, restaurants en een groot casino. Met name dat casino is Barres een doorn in het oog. Het zal klandizie wegtrekken uit het illegale gokcircuit, dat gerund wordt door de maffia. En laat die maffia nou net sterke banden onderhouden met Barres. Tijdens de stemming gaat hij dan ook lijnrecht in tegen Taro. Met zijn tegenstem is er uiteindelijk een minderheid voor en wordt het plan afgeschoten.

De campagne

Het conflict is geboren en de hechte vrienden zijn vijanden geworden. Taro stelt zich alsnog verkiesbaar voor het burgemeesterschap en zal een bikkelharde campagne tegen Barres voeren. Het is een wat vergezochte premisse – waarom kon Barres niet nog een paar weken wachten? De verkiezingen had hij, met Taro’s steun, makkelijk kunnen winnen. Maar goed, het spel is op de wagen en het moddergooien kan beginnen.

marseille_vlag

Hamlet

Marseille belooft een Hamlet-achtige tragedie, maar blijft in de eerste acte steken. Barres wordt gedreven door wraakgevoelens (we komen pas vrij laat te weten waarom), maar laat nooit zijn tanden zien. Hij is een behoorlijk onaangenaam mannetje, behandelt vrouwen als oud vuil, zet zijn maffiavriendjes aan het werk om verkiezingsposters te plakken, maar daar blijft het bij. Hij ontmoet de mensen uit de onderwereld (die er ook nog eens als stereotype onderwereldfiguren uitzien) overigens nogal opzichtig: in het openbaar, met de pers op maar een paar meter afstand. De journalistiek heeft klaarblijkelijk niets door, terwijl je maar even hoeft te googlen om te zien wie Barres’ vrienden zijn (alleen Taro’s dochter is uiteindelijk zo slim om haar laptop open te klappen).

Een pianotoets voor de spanning

De keiharde strijd die werd aangekondigd, blijft uit. Als rode draad loopt het geheim van Barres door het verhaal: hij heeft gelogen over zijn verleden. Het wordt langzaam ontrafeld, maar wanneer Taro doorkrijgt hoe de vork in de steel zit, heeft dat verder geen enkele consequentie. Kortom, de serie kabbelt langzaam naar het einde toe (een einde waarin alle eindjes op amateuristische wijze aan elkaar worden geknoopt). Af en toe wordt er geprobeerd om spanning op te roepen door middel van overzichtsshots van Marseille waarbij er, heel onheilspellend, een pianotoets met veel echo wordt ingedrukt. Het doet erg gekunsteld aan, en dat is precies het probleem van Marseille. De voortreffelijke acteurs zitten gevangen in een krakkemikkig script. Netflix had er goed aan gedaan om Beau Willimon – de man die met de Amerikaanse versie van House of Cards onlinedrama naar een hoger plan heeft getild – even te laten kijken naar waar de Fransen mee bezig waren.

What's your reaction?
Eens
0%
Oneens
0%
About The Author
R.M. van Dobben
Schrijft wat hij kijkt. Recenseert films, series en Boer Bakt Mol.

Leave a Response