Actie
Now Reading
Pulp Western
1

Pulp Western

by R.M. van Dobbenjanuari 29, 2016

Quentin Tarantino is terug, met een vleugje Pulp, scheutje Basterds, snufje Bill en een flinke dot Dogs. Na Django opnieuw een western, echter niet in een zon- maar sneeuwovergoten landschap, getiteld The Hateful Eight.

Het scheelde niet veel of The Hateful Eight was in de scriptfase blijven steken. Het scenario, althans, één van de eerste versies ervan, lekte in januari 2014 uit, met een furieuze Tarantino tot gevolg. De regisseur trok de film zelfs in, om daar maanden later alsnog op terug te komen. Gelukkig maar. Wie verantwoordelijk was voor het lek, is nooit opgehelderd. Afgelopen maand, toen de complete cast te gast was bij Jimmy Kimmel Live, werd een laatste onderzoek gestart. Dit leidde alleen maar tot totale verwarring; een beetje zoals de film zelf.

Premiejagers

Het zal je maar gebeuren, als premiejager. Je hebt de lichamen bij je van gezochte (‘dead or alive’) misdadigers, maar wordt overvallen door Erwin Krol’s natte droom; een nietsontziende sneeuwstorm. Je paard begeeft ‘t. De lijken die je aan elkaar hebt gebonden, zijn te zwaar om te voet mee verder te gaan naar het dichtstbijzijnde dorp Red Rock. Met sneeuw tot aan je knieën, in the middle of nowhere, wacht je dan maar op iemand die je misschien een lift aanbiedt. Samuel L. Jackson (Pulp Fiction, Jackie Brown, Django Unchained) speelt deze bounty hunter, genaamd Major Warren, en het geluk is met hem. Een collega, namelijk John ‘The Hangman’ Ruth, gespeeld door Kurt Russell (Death Proof), komt in zijn paardenkoets langsrijden.

HatefulEight_4

Achterdocht

John Ruth heeft echter weinig zin in een extra passagier. Zijn achterdocht is niet zonder reden. Hij heeft de zeer beruchte crimineel Daisy Domergue (Jennifer Jason Leigh) bij zich, waar hij zichzelf aan heeft vastgeketend. Ze is veel geld waard als hij haar in Red Rock aflevert, waar ze zal ‘hangen’. Ondanks dat Ruth de lifter Major Warren ooit heeft ontmoet, en een gezellige avond met hem heeft gehad, vertrouwt hij ’t maar niks. Toch geeft hij hem het voordeel van de twijfel. De drie lichamen die de majoor bij zich heeft, leveren bij elkaar opgeteld nagenoeg hetzelfde op als Daisy Domergue (spreek uit: Doo-mer-choe). Ruth houdt zijn pistool echter te allen tijde op zijn mede-reiziger gericht.

De Sheriff

Ze rijden door een prachtig besneeuwd landschap, dat nog prachtiger in beeld is gebracht. Dat je er tijdens het kijken koude rillingen van krijgt, neem je op de koop toe. Dan verschijnt er nog een lifter langs de weg, ene Chris Mannix (Walton Goggins, Django Unchained), die beweert de nieuwe sheriff van Red Rock te zijn. Ruth gelooft het ietwat sullige mannetje voor geen meter. Daarbij, niet één, maar twee gestrande reizigers in zulk slecht weer, dat is net iets té toevallig. Toch zit er niets anders op dan Mannix mee te nemen, want als hij inderdaad de sheriff is – hoe onaannemelijk dat ook lijkt -, is hij de enige die Ruth en Warren het losgeld kan uitbetalen.

HatefulEight_1

Stationsrestauratie

Maar zover is het nog lang niet, want Red Rock ligt net een paar afslagen te ver. De sneeuwstorm verhevigt dusdanig, dat ze besluiten te schuilen in ‘Minnie’s Haberdashery’, een soort stationsrestauratie avant la lettre. Zonder station, maar mét koffie, thee, snoep en stoofpotjes op de menukaart. Daar ontmoeten ze Bob (Demian Bichir), General Smithers (Bruce Dern, die de eerste keer dat hij in beeld komt, recht in de camera kijkt), en twee acteurs die onlosmakelijk met het oeuvre van Tarantino zijn verbonden: Tim Roth (Reservoir Dogs, Four Rooms, Pulp Fiction) als Oswaldo Mobray, en Michael Madsen (Kill Bill, Reservoir Dogs) als Joe Gage.

Iedereen staat onder verdenking

Net als in Reservoir Dogs, speelt het merendeel van de film zich af in één ruimte. En dat is niet de enige overeenkomst. Ook in The Hateful Eight zijn één of meerdere personen niet wie ze beweren te zijn. Feitelijk is de film een voorbeeld van wat er zou gebeuren als je Art Rooijakkers uit Wie is de Mol zou weglaten. Ruth heeft al snel door dat er iets niet klopt en staat erop dat iedereen zijn wapens bij hem inlevert. Dat lukt wonderwel, maar daarmee is de spanning nog niet uit de lucht. Integendeel. Iemand in de groep beraamt een plan om Daisy Domergue te bevrijden. Als Ruth maar even wegvalt, een seconde te lang zijn ogen dichthoudt, is hij het haasje. Dat wordt nog wat, want zo te zien zal de storm nog wel een paar dagen aanhouden. Langzaam ontvouwt zich een (bloederig) spektakel, vol subtiele aanwijzingen en prachtige Tarantinoaanse zinnen en dialogen. Ook de non-chronologische structuur is weer van stal gehaald, zij het door middel van slechts één flashback.

HatefulEight_3

Soundtrack

Tarantino gebruikt in al zijn films reeds bestaande (film)muziek, maar maakte voor The Hateful Eight een uitzondering. De legendarische componist Ennio Morricone (van onder meer The Good The Bad and The Ugly en Once Upon a Time in the West) schreef dit keer een op maat gemaakte soundtrack. Als er iets is dat me af en toe uit het verhaal haalde – en dit is ongetwijfeld vloeken in de kerk -, dan was het de soundtrack. De film had minder ouderwetse filmmuziek verdiend. Dit is dan wel een western zoals ze niet meer worden gemaakt, maar bovenal ‘The 8th Film by Quentin Tarantino’, zoals De Heetgebakerde Acht (op de posters én het witte doek) wordt aangeprezen. Persoonlijk had ik liever gezien dat er helemaal geen muziek was gebruikt, om zo het verstilde, eenzame karakter van het witte landschap te accentueren.

The End

Echter, afgezien van de soundtrack, is het niet enkel lof wat de haan kraait. Het einde van de film – zonder dat ik daar iets over ga verklappen – liet me toch enigszins teleurgesteld achter. De scripts van Tarantino mogen dan vaak in de prijzen vallen (met name die van Pulp en Django wonnen verscheidene gouden beeldjes), de regisseur heeft over het algemeen moeite om een bevredigend einde aan zijn verhalen te breien. Misschien dat zijn films daarom zo vaak de tweeënhalfuur overschrijden; het slotakkoord wordt zo lang mogelijk uitgesteld (Kill Bill moest zelfs doormidden geknipt worden). Het lijkt alsof hij aan het begin van een nieuw script zelf nog geen idee heeft waar het heen moet. Wanneer hij zich plotseling realiseert dat hij al 120 pagina’s heeft volgeschreven, moet er snel een afloop verzonnen worden. Dan maar een spectaculaire shootout denkt hij dan (Jackie Brown, True Romance, Kill Bill, From Dusk Till Dawn, Reservoir Dogs) en/of een grote explosie (Django Unchained, Inglourious Basterds). In andere gevallen stopt het verhaal op een gegeven moment gewoon (Pulp Fiction, Natural Born Killers, Death Proof). Natuurlijk, soms werkt het, maar in het geval van The Hateful Eight bloedt de plot letterlijk en figuurlijk dood. Tarantino probeert je in de laatste minuten nog met een paar kunstgrepen op het verkeerde been te zetten, maar een echte verrassing komt niet meer.

HatefulEight_2

Nog 2

Dat gezegd hebbende, is de film, hoewel aan de lange kant (187 minuten), absoluut de zit waard. Wat mij betreft, staat The Hateful Eight, na Pulp Fiction, Reservoir Dogs en Jackie Brown, in mijn persoonlijke Tarantino Top 4. Overigens heeft de regisseur al aangegeven na 10 films te willen stoppen. Het maken van theater, het schrijven van romans; daar wil hij zich na zijn pensionering op gaan richten. De vraag is dan wie de rechten van zijn boeken en toneelstukken koopt – want dat gaat natuurlijk gebeuren. Zal Tarantino het toelaten dat een andere regisseur met zijn werk aan de haal gaat? Wellicht als hij zijn stoel persoonlijk afstaat aan één van zijn muzen. Ik noem een Samuel L. Jackson, een Tim Roth, een Uma Thurman. Het zou in elk geval mooi zijn als iemand het typische Tarantinogeluid binnen de filmwereld zou kunnen voortzetten, onmogelijk als dat nu misschien lijkt.

The Hateful Eight draait sinds 7 januari 2016 in de Nederlandse bioscopen.

What's your reaction?
Eens
0%
Oneens
0%
About The Author
R.M. van Dobben
Schrijft wat hij kijkt. Recenseert films, series en Boer Bakt Mol.
1 Comments

Leave a Response