Now Reading
Hoe zou het met Al Pacino gaan?
2

Hoe zou het met Al Pacino gaan?

by R.M. van Dobbennovember 10, 2015

Het is onbegrijpelijk dat Al Pacino, de Al Pacino zo is afgegleden. Dat ligt niet zozeer aan hem als acteur, maar wel aan zijn merkwaardige filmkeuzes.

Het is een geval apart, Al Pacino. Buitencategorie; zo kun je ’t ook noemen. De beste acteur aller tijden, of tenminste één van de. Maar filmiconen worden net als wij, normale stervelingen, ook gewoon oud – Pacino heeft er inmiddels driekwart eeuw opzitten – en dan rijg je de klassiekers niet meer zo makkelijk aaneen. Al was het maar omdat er weinig rollen voor geniale bejaarden worden geschreven. Ook lijkt me dat het reizen en het lange wachten op een filmset je niet in de koude kleren gaat zitten, als je op een ‘respectabele’ leeftijd bent. Dan zit je liever met de pantoffels aan voor de open haard, met een pijp in je mond, een glaasje cognac in je hand en een jong fotomodel op je schoot.

Krasse Knarren in Hollywood

Sean Connery heeft al twaalf jaar geleden, op z’n 73e, zijn wodka martini aan de wilgen gehangen (waarschijnlijk niet zonder ‘m nog even te shaken), min of meer gelijktijdig met het aanbod van regisseur Peter Jackson om Gandalf te spelen in The Lord of the Rings, maar Connery begreep ‘niets’ van het script. Begreep al niets van het boek, zag uiteindelijk de films en begrijpt er nog steeds niet van. Aan sommige acteurs is fantasy niet besteed, zullen we maar zeggen, al speelde Sean wel mee in twee Highlander-films – waar ik dan weer weinig van snapte, maar dat terzijde. Ook Jack Nicholson (78) vindt het wel prima zo. Zijn laatste wapenfeit stamt uit 2010. Clint Eastwood (85) staat alleen nog àchter de camera tegenwoordig, en het is algemeen bekend dat hij het als regisseur al snel goed vindt. Drie, hooguit vier takes van een scène en meer niet, zodat hij stipt om zes uur thuis is voor het avondeten – stel ik me zo voor.

Gaat het wel goed, meneer Pacino?

Andere leeftijdgenoten zijn, net als Pacino, niet voor de camera weg te slaan. Anthony Hopkins (77) bijvoorbeeld. Ondanks wat mindere broeders (Kidnapping Mr. Heineken), heeft hij een goede neus voor niet al te hoogdravend (maar wel heel succesvol) popcornvermaak, getuige de filmreeksen RED en Thor. Ian McKellen (76) zag wel potentie in de bejaarde tovenaar van Tolkien en maakte zichzelf vervolgens onsterfelijk als Gandalf, maar in zijn portfolio prijkt nog een fantasy-icoon, namelijk Magneto (X-Men). Maar de kwiekste acteur van deze generatie moet Morgan Freeman (78) zijn, die zijn hand niet omdraait voor een potje actie (RED), komedie (Ted 2), Batman (de Nolan-trilogie) en animatie (The Lego Movie). Maar dan nu over Pacino. Je zou kunnen zeggen de grootste van allemaal (niet letterlijk, met zijn lengte van 168 centimeter). Hij is nog steeds behoorlijk productief, met gemiddeld twee films per jaar, maar heeft er wat filmrollen betreft een behoorlijk zooitje van gemaakt. De laatste keer dat hij in een noemenswaardige film speelde (de meesterlijke acteursfilm The Insider van Michael Mann, bijvoorbeeld) is alweer even geleden. Daarvoor moeten we zelfs helemaal terug naar het vorige millennium. Gaat het wel goed, meneer Pacino?

Lichtpuntjes

De spaarzame lichtpuntjes van de laatste vijftien jaar zijn de klassieke Shakespeare-verfilming The Merchant of Venice, het amusante-maar-niet-meer-dan-dat S1m0ne, en het derde schoolreisje van Steven Soderbergh, Ocean’s Thirteen. Zelfs de film waar iedereen al zeker dertig jaar naar uitkeek, namelijk eentje met Al Pacino én Robert de Niro, in meer dan één gezamenlijke scène (zoals in Heat), viel enorm tegen. Ik zal de titel niet eens noemen; dat is veel te veel eer voor de creatief armoedige whodunnit. Zo zie je maar, twee levende legendes maken nog geen zomer.

dannycollins

Al Pacino als John Lennon. Nou ja, soort van

Pacino’s nieuwste film, Danny Collins, is helaas geen uitzondering op de heersende regel, al is het wel een sympathiek wegkijkertje – in de goede zin van het woord. Hierin speelt hij een soort Neil Diamond. Of Cliff Richard. Een zanger in de staart van zijn carrière, die genoeg krijgt van zijn eigen hits die hij al meer dan veertig jaar avond aan avond zingt. Als er plotseling een brief van John Lennon opduikt, die Danny destijds – begin jaren zeventig – nooit heeft bereikt, verandert alles. Lennon roept hem op vooral zijn hart te volgen, en dat gebeurt. Danny gaat aan de piano zitten en schrijft voor het eerst een echt persoonlijk liedje. Probeert het contact te herstellen met zijn zoon (Bobby Cannavale) en diens vrouw (Jennifer Garner). Flirt met vrouwen van zijn eigen leeftijd – in dit geval hotelmanager Mary, gespeeld door Annette Bening (57).

Geen happy end

Danny Collins is vooral een vriendelijke film, maar verder niets bijzonders. Het flinterdunne verhaaltje kabbelt aangenaam naar het einde toe. Daar aangekomen, verwacht je een happy end, maar verrassend genoeg stopt de film gewoon op een bepaald moment. Het licht gaat uit en de aftiteling begint. Alsof alle verhaallijntjes keurig toewerken naar een grootse finale vol lachende mensen die elkaar in de armen vallen, een spetterende bruiloft voor mijn part, maar dat juist die finale in de montagekamer is blijven liggen.

Lezen Lezen Lezen

Op Pacino zelf is overigens niets aan te merken. Hij speelt de rol van womanizing has-been zichtbaar met plezier. Maar ik mag toch hopen dat hij, voordat hij met pensioen gaat, de scripts die hij krijgt aangeboden toch eens gaat lezen. Zijn talent en reputatie zijn te groot voor kabbelende niemendalletjes. Het is wel de bedoeling dat het grote publiek de Grote Pacino blijft zien, toch?

What's your reaction?
Eens
0%
Oneens
0%
About The Author
R.M. van Dobben
Schrijft wat hij kijkt. Recenseert films, series en Boer Bakt Mol.
2 Comments

Leave a Response