Now Reading
Fantastic Four: Een Fantastisch Zooitje
1

Fantastic Four: Een Fantastisch Zooitje

by R.M. van Dobbennovember 27, 2015

Je kunt er een boek over schrijven; de opnames van Fantastic Four. Maar is het eindproduct echt zo slecht als de flop doet vermoeden? Verrassend genoeg niet.

Het is not done om uit de school te klappen over spanningen op de filmset. What happens op de filmset, stays op de filmset. Maar er zijn altijd uitzonderingen op de regel. In het geval van Fantastic Four stonden er zoveel neuzen de verkeerde kant op, dat het geen kwestie was van of, maar wanneer de vuile was buiten gehangen zou worden. Dat er überhaupt nog een redelijk consistente film uit is voortgekomen, mag een wonder heten.

De Grootste Flop van 2015

Afgelopen zomer draaide de film in de bioscoop, maar had bij aanvang al een recordaantal slechte recensies binnengehaald. De zalen bleven leeg. Zelfs de meest doorgewinterde superheldenfanboy geloofde het wel, waardoor de reboot origin story van de vier mutanten de twijfelachtige eer te beurt viel zich de Grootste Flop van 2015 te mogen noemen. Regisseur Josh Trank (Chronicle) was er als de kippen bij, niet om zich te verontschuldigen, maar om zichzelf vrij te pleiten. Hij was aan alle kanten tegengewerkt. Gesaboteerd. De film die te zien was, stond in schril contrast met wat hij aan het begin voor ogen had.

Jeugdig Enthousiasme

Al snel volgden verhalen van crewleden, acteurs en producers. Trank was er nooit. Trank kwam te laat. Trank was high. Trank dacht dat hij een glamrockband uit de jaren tachtig was en had zijn hotelkamer compleet vernield. Trank had ruzie met iedereen, inclusief de acteurs. Trank was, kortom, een behoorlijk gefrustreerd mannetje. En misschien wel terecht, want Twentieth Century Fox zat hem vanaf het begin af aan dicht op de huid. Daar moet je mee om kunnen gaan; diplomatiek de hoge heren van de studio tevreden stellen én je eigen visie bewaken. Je ziet het vaker bij beginnende regisseurs. Die willen te graag en te veel, met jeugdig enthousiasme en een grenzeloze ambitie, met als gevolg star perfectionisme. Trank had slechts een aardige found footage-film op zijn naam staan, maar een big-budget-superhelden-actiefilm is andere koek. Hoe bigger het budget, hoe bigger de belangen, hoe bigger de bemoeienis van de studio.

De Grillen van de Studio

Om een of andere reden had Twentieth Century Fox er weinig vertrouwen in. Ze verlaagden het aan Trank beloofde big budget in een average budget, schrapten complete scènes, en verboden Trank na verloop van tijd om überhaupt nog in de montagekamer aanwezig te zijn. De regisseur was overgeleverd aan de grillen van de studio. Daar kun je je bij neerleggen; volgende keer beter – bij een eventuele sequel, bijvoorbeeld – maar dat zit schijnbaar niet in Trank’s karakter. Hij dreef het op de spits, met alle gevolgen van dien.

En Toch

En toch, en toch, en toch. Hoe slecht is de film nou eigenlijk, objectief gezien? Dat valt reuze mee. Fantastic Four is duidelijk opgebouwd uit drie ‘acts’. Het eerste bedrijf neemt ruim de tijd om elk personage te introduceren. Helaas zijn het geen al te boeiende mensen, om nog maar te zwijgen over wat ze meemaken – namelijk bijster weinig. Reed Richards (Miles Teller) knutselt in de garage van zijn ouders een apparaatje in elkaar, waarmee hij materie (eerst alleen nog speelgoedautootjes) naar een andere dimensie kan sturen, en weer terug. Zijn vriendje Ben Grimm (Jamie Bell) helpt hem hierbij (lees: staat erbij en kijkt ernaar). Al snel staat er een onduidelijke organisatie op de stoep, die ook al met interdimensionale dingetjes bezig is. Zal je altijd zien. Reed en Ben (nogmaals: ook Ben, die helemaal niets kan) worden aangetrokken door het zogeheten Baxter Institute, waar ze kennismaken met Sue Storm (Kate Mara), Johnny Storm (Michael B. Jordan) en Victor Von Doom (Toby Kebbell). Oppassen voor die laatste, maar dat had je waarschijnlijk al door; de naam is een behoorlijke giveaway.

fantastic4planetzero

Planeet Nul

Na een veel te lange aanloop, stappen de vijf ‘wetenschappers’ eindelijk zelf in het apparaat en komen op, wat zij noemen, ‘Planet Zero’ terecht. Mocht je Thor gezien hebben, waarin ook andere werelden voorkomen, en iets soortgelijks verwachten, dan kom je bedrogen uit. Meer dan een vulkanisch landschap met groene lichtjes in de grond is het niet. Onze helden snuffelen wat rond, totdat de planeet er genoeg van krijgt. Ze worden aangevallen door de lichtjes en rennen snel terug naar de tijdmachine/spaceshuttle. Victor haalt het niet. Hij wordt door de planeet min of meer opgeslokt, en wordt achtergelaten.

fantastic4reedrichards

Pijnlijke Transformatie

Eenmaal terug op Aarde, begint het meest interessante deel van de film. Reed, Ben, Sue en Johnny zijn gemuteerd en de ‘Fantastische Vier’ geworden, maar in tegenstelling tot de eerste (officiële) Fantastic Four-film uit 2005, gaat dit niet zonder slag of stoot. Het is pijnlijk. Schrijnend. Traumatisch. Alle vier gaan ze gebukt onder hun nieuwe superkrachten. Reed krijgt zijn elastieken lichaam nauwelijks onder controle. Johnny staat om de haverklap in vuur en vlam – letterlijk. Ben is getransformeerd in een soort Hulk van steen, en Sue springt als een dolgedraaid stoplicht van onzichtbaar naar zichtbaar en weer terug. Trank heeft er duidelijk voor gekozen om dieper in te zoomen op het psychologische effect dat zoiets kan hebben, waardoor de scènes een mooi contrast vormen met zo’n beetje alle andere comicbookverfilmingen. Normaal gesproken is één prikje van een radioactief spinnetje genoeg om Peter Parker meteen de daken op te laten rennen en aan wolkenkrabbers te hangen. Hier niet. Hier is het bittere ernst, wat de film een donker randje geeft. Een verfrissend donker randje.

Niet Onaardig

Maar dan is het weer business as usual. Zoals de superheldenwet voorschrijft, moet de film met een groot gevecht tussen goed en kwaad eindigen. Victor Von Doom leeft nog, is veranderd in ‘Dr. Doom’ (je verzint het niet) en wil de Aarde vernietigen. Waarom, vraag je je misschien af, maar dat is bij deze film totaal niet relevant. Hij is boos; dat is het enige wat je hoeft te weten. Na een plichtmatige vechtscène uit de computer, is het avontuur afgelopen. Ik moet zeggen: een onevenwichtige, maar niet onaardige poging. Als je het ergste verwacht, valt het altijd mee.

What's your reaction?
Eens
0%
Oneens
0%
About The Author
R.M. van Dobben
Schrijft wat hij kijkt. Recenseert films, series en Boer Bakt Mol.
1 Comments

Leave a Response