Now Reading
Me and Earl and the Dying Girl: melodramatische tranentrekker …. Of toch niet helemaal ?
Me and Earl and the Dying Girl
535 91 0

Me and Earl and the Dying Girl: melodramatische tranentrekker …. Of toch niet helemaal ?

by Peter Pluymersoktober 23, 2015
Overview
Titel

Me and Earl and the Dying Girl

Regisseur

Alfonso Gomez-Rejon

Jaar

2015

Een verademing om dit te ontdekken tussen alle commerciële brol en de zoveelste uitgemolken sequel. Eindelijk nog eens een frisse, intelligente en originele film.

Waar gaat het over?

Greg is een onzekere tiener die probleemloos opgaat in de massa en oppervlakkige relaties onderhoudt. Behalve Earl, wiens status zelfs niet wordt betiteld als vriend, is er niemand waarmee Greg een gemeende vriendschapsband heeft. Tot hij door zijn moeder verplicht wordt om tijd te spenderen met Rachel, een tienermeisje dat gediagnosticeerd is met leukemie.

Me and Earl and the dying Girl

“I don’t need your stupid pity. It’s fine, you can just go.
No, no. You got it all wrong. I’m not here ‘cause I pity you.
I’m actually here because my mom is making me.
That’s actually worse.”

Een lach en een traan

Over sommige films kan ik echt lyrisch uitweiden doordat ze zo snugger en gewiekst in elkaar zijn gestoken. Of doordat ik me kan inleven in de personages. Of door het hoog humoristisch gehalte dat op een vakkundige manier door een verhaal wordt verwerkt. Noem me overgevoelig of sentimenteel. Maar “Me and Earl and the Dying Girl” is een film waar ik extreem lyrisch van word. Ten eerste doordat men zo’n emotioneel onderwerp op een slimme manier aangepakt heeft. Zonder noemenswaardige inspanning hadden ze hier een tranentrekker van kunnen maken waardoor Kleenex zijn kwartaalcijfers wonderbaarlijk zou zien stijgen. Het eindresultaat is echter het tegenovergestelde. Nog nooit lagen een lach en een traan zo dicht bij elkaar.

Greg

Deze film is origineel, triest en grappig tegelijkertijd. Een “coming of age” film avant la lettre, ook al is de rode draad niet bijster origineel. Het tienermeisje Rachel (Olivia “The Signal” Cooke) wordt gediagnosticeerd met leukemie. Het verloop van deze dodelijke ziekte wordt op een serene manier in beeld gebracht. En dat door de verplichte inmenging van Greg (Thomas Mann) die de taak opgelegd krijgt van zijn moeder (Connie Britton) om wat tijd te spenderen met Rachel. Wat volgt is een onmogelijke vriendschap die uitgroeit tot een innige relatie vol begrip, steun en hoop. Greg is iemand waar ik me direct aan kan relateren daar ik eigenlijk dezelfde persoonlijkheid had op die leeftijd. Een ietwat onzeker iemand die zichzelf onzichtbaar tracht te maken en erin slaagt op te gaan in de massa. De boodschap is dus niet opvallen en humor, sarcasme en grappige oneliners gebruiken als verdedigingsmechanismen.

Me and Earl and the dying Girl

Greg

Earl

De enige met wie hij doorgaans contact heeft is Earl (RJ Cyler). Earl is niet echt een vriend in de strikte zin van het woord (volgens Greg), maar eerder een “co-worker”, zoals Greg het zelf verwoordt. Een gelijkgezinde waarmee hij de passie voor de klassiekers onder de speelfilms deelt. Tezamen spenderen ze hun vrije tijd met het maken van parodieën op deze klassieke films. Deze archieslechte films worden sporadisch getoond en zorgden voor spontane lachsalvo’s bij mij. Niet vanwege hun hoogstwaarschijnlijk ridicule inhoud, maar door de spitsvondig verzonnen titels zoals “Raging bullshit”, “A sockwork Orange” of ”Vere’d He Go?”. Earl kan je gerust een vriend voor het leven noemen.

Me and Earl and the dying Girl

Earl and Greg

Rachel

En de heilige Drievuldigheid wordt vervolledigd door Rachel. Een lieftallig jong meisje dat geconfronteerd wordt met een dodelijke ziekte en toch een klare kijk behoudt op de hele situatie. Duidelijk iemand die geen medelijden wenst en nodig heeft. Ondanks de dodelijke ziekte slaagt ze erin het personage levendig te houden. Ze transformeert van het gesloten, afwijzende meisje dat berust in haar lot, naar een frivool, openbloeiende vechtster. En dit dankzij de onbezorgde, ietwat onhandige maar eerlijke humoristische wijze waarop Greg met haar omgaat. Deze transformatie wordt afgesloten met één van de meest ontroerende en indrukwekkende slotscènes ooit.

Me and Earl and the dying Girl

Rachel

Eindconclusie: verplicht kijkvoer

Stuk voor stuk zijn dit innemende, onweerstaanbare vertolkingen die op een uiterst professionele en onbevangen manier zijn neergezet door deze drie onbekende, jeugdige acteurs. Deze prachtige cast tilt “Me and Earl and the Dying Girl” naar eenzame hoogte. Het eindresultaat is een aangrijpende en ontroerende film over vriendschap en tegelijkertijd een hommage aan klassieke films. Het is een verademing om dit te ontdekken tussen alle commerciële brol en zoveelste uitgemolken sequel. Eindelijk nog eens een frisse, intelligente en originele film. Zowel dankzij het prachtige acteerwerk als door het eigenzinnige gebruik van niet voor de hand liggende filmtechnieken. Een geslaagd eindresultaat waarbij vanzelfsprekende clichés uit het genre wonderwel omzeild werden waardoor het niet resulteerde in een melodrama. Magistraal!

What's your reaction?
Eens
100%
Oneens
0%
Neutraal
0%
About The Author
Peter Pluymers
Ik ben Peter, 49 jaar, getrouwd en pappa van 2 schattige ukkies (Karolien 6 en Filip 4). Ik ben een echte film-freak. Ik heb geen idee meer hoeveel ik er heb gezien in mijn leven. Ik kijk werkelijk alles (alleen musicals en echte romantische chick flicks kunnen me niet echt bekoren), maar mijn voorkeur gaat toch uit naar horror en SF. Liefst van alles kijk ik naar onbekende (en meestal onbeminde) low-budget films, want daar kom je af en toe wel eens een pareltje tegen die gespaard bleef van elk denkbaar commercieel managementplan ! Mijn filmblog vind je hier : http://meningvanfilmfreak.blogspot.be/

Leave a Response