Now Reading
“Mensen met een zwak hart…”
1

“Mensen met een zwak hart…”

by Xaviera Ringelingnovember 5, 2013
Overview
Titel

The exorcist

Regisseur

William Friedkin

Jaar

1973

Ik moet een jaar of 11 zijn geweest, maar echt zeker weet ik het niet meer. Ik logeerde bij mijn oma. Dat weet ik wel 100% zeker, want mijn moeder voedde mij pedagogisch verantwoord op. Als ik ná Sesamtraat nog televisie aan het kijken was, was ik niet thuis.

De dame die tussen de programma’s door de aankondigingen deed, liet het dit keer niet bij een melding, maar voegde een waarschuwing toe: “Wij raden mensen met hartklachten en zeer jeugdige kijkers aan om niet naar deze film te kijken.” Eigenlijk was dat voor mij al genoeg om gillend weg te rennen, maar ik wilde me niet laten kennen en bleef dus dicht tegen mijn oma aan op de bank zitten. The exorcist begon.

Kort, maar krachtig

Ik vind zelf dat ik het nog best lang heb volgehouden. Als je bedenkt dat de waarschuwing die voor de start van de film mondeling werd overgebracht, tijdens de film ook nog eens elke 10 minuten bovenin beeld door het beeld heen tekstueel werd herhaald. Als je bedenkt dat mijn fantasie zó levendig was dat ik vaak niet eens de film hoefde te zien om het eng te vinden, maar van de beschrijving al een nacht niet goed sliep. Als je bedenkt dat er al heel snel allerlei engs gebeurt in deze film en de sfeer op een fantastische manier wordt neergezet en de spanning briljant wordt opgebouwd. Als je al die zaken in overweging neemt, heb ik het nog best lang volgehouden. Maar feitelijk was het niet meer dan 20 minuten denk ik achteraf.

Het verhaal

Een actrice en haar dochter zijn voor de opnames van een nieuwe film in Washington. Langzaam maar zeker verandert dochter Regan van een spontaan en lief meisje in een vloekend en tierend monster. Haar moeder laat haar onderzoeken door artsen en psychiaters, maar niemand kan haar precies vertellen wat er aan de hand is en Regan gaat van kwaad tot erger. Ten einde raad besluit ze de hulp in te roepen van een priester in de hoop dat een duiveluitdrijving haar dochter kan redden. Maar de priester heeft zijn eigen problemen en twijfelt steeds meer aan zijn geloof. Is hij in staat om Regan en haar moeder te helpen?

Blair doet

Freaky freaky film. Het acteerwerk van een zeer jonge Linda Blair is meesterlijk. Een heerlijk kind, wanneer alles nog goed is. Een doodenge freak wanneer ze bezeten is. Daar was overigens niet iedereen het mee eens. Nadat de Oscar-mensen erachter kwamen dat er ook gebruik was gemaakt van een pop om een deel van de scenes te doen (en de duivelse stem was ook al niet de hare…joh), was haar kans op een Oscar verkeken.

Blair heeft daarna eigenlijk ook nooit meer in een echte film gespeeld. Deel 2 van de exorcist deed ze nog, maar daarop volgde een lange lijst met vreselijk slechte films. Een groot deel van die films acteerde ze overigens met niet al teveel kleding aan (voor de liefhebbers: ik zeg Chained Heat).

Ook de andere acteurs staan hun mannetje in de Exorcist. Maar het is vooral de opbouw in spanning die de film maakt.

Jaren ’70 rust

The Exorcist heeft de rust van een echte jaren ’70 film. Er is geen haast en niet alles hoeft een betekenis te hebben. Films van nu worden zo volgepropt met allerlei ingewikkelde twists en turns, dat elk detail betekenis moet hebben. Elk gesprek doet ertoe. Dat zie je in oudere films veel minder. Conversaties zijn er om iets te bespreken. Niet iets waar je later geacht wordt van te denken “oh jaaa, dat zeiden ze toen al”. Gebeurtenissen zijn niet van seconde tot seconde belangrijk voor een kwartje dat later moet vallen. Juist dat maakt dit een hele spannende film gek genoeg.

Shocking

De shock-factor is erg hoog. Een tiener die tegen een priester roept: “Your mother sucks cocks in hell” is tegenwoordig natuurlijk niks-nieuws-onder-de-zon – maar ik was oprecht geschokt toen ik deze film op televisie zag.

Daarin was ik niet alleen. Toen de film uitkwam in 1973, was hij in niet meer dan twee bioscopen te zien.  Algauw was dat bij lange na niet meer genoeg. Zelfs serieuze magazines zoals The New York Times en Newsweek waren danig onder de indruk van dit staaltje horror en meer was niet nodig. Het publiek stroomde toe.

Eén van de kijkers werd tijdens de voorstelling een beetje duizelig: een legende was geboren. Tegen de tijd dat de film in Engeland uitkwam was iedereen er al doodsbang voor. Volgens een artikel van de BBC werden regelmatig preventief ambulances ingezet bij het tonen van de film, om de flauwvallers en kotsers op te kunnen vangen.

Prijzen

The Exorcist werd voor tien Oscars genomineerd en sleepte er twee ook daadwerkelijk in de wacht (een voor geluid en eentje voor bewerking van een scenario). En hoewel de film inmiddels 40 jaar oud is en natuurlijk niet meer zo fris als ooit, blijft dit een aanrader voor horrorfans (al kan ik me niet voorstellen dat die hem niet in de kast hebben staan).

Een tip voor al die lui die beweren dat ze de film oud en niet eng vinden: kijk de director’s cut (DVD) een keertje zo rond een uurtje of 3 ’s nachts…in je eentje graag. Wat nou niet eng?!

Oma de duivelbestrijder

Toen The Exorcist eindelijk was afgelopen – op die doodenge Veronica filmavond van toen, was het tijd om te slapen. De nacht die erop volgde was wel een hele zware, waarin dit gesprek elke 5 minuten plaatsvond:

Ik: “Oma…Slaap je al?”

Oma:”Nog niet..”

Ik: “Oma, hoe laat is het? ”

Oma: “3 uur”

Ik: “Oké”

Uiteraard wilde ik gewoon mijn oma wakker houden, zodat zij eventuele duivels kon verslaan. Jaren later gaf ze trouwens toe dat ze de film zelf dodelijk eng vond. Laat ik zeggen dat ik blij ben dat ze daar toen niks van heeft gezegd. Want als oma’s te bang zijn om je tegen de duivel te beschermen, dan ben je écht on your own!

Kopen & Kijken

Koop de DVD: Director’s cut

Jouw mening
User Rating
Rate Here
Acteerwerk
Special Effects
User Rating
You have rated this
What's your reaction?
Eens
0%
Oneens
0%
Neutraal
0%
About The Author
Xaviera Ringeling
Films zijn voor mij herinneringen, aan een tijd, een moment, een persoon. Daar schrijf ik hier over. Ik zal nooit beweren een echte film buff te zijn. Maar ik heb genoeg slechte films gezien om nog 4 blogs te vullen. Vandaar dus...RedSeats: for the best seat in the house!
1 Comments

Leave a Response

Acteerwerk
Special Effects